Last Update: Monday, 20 June 2005

People have
visited this page!
(Counting has been started after inserting blog #11)

صفـحه وبــــلاگ

    If you can't read the persian text written below, right-click on a free  space on the page, then point to ENCODING, then MORE and  choose UNICODE(UTF-8). (Just for Internet Explorer Version 4.5 or upper)

يادم باشد؛                
   حرفی نزنم كه به كسی بر بخورد؛
    نگاهي نكنم كه دل كسی بلرزد؛
    راهی نروم كه بيراه باشد؛                                         <<   بلاگهاي شماره 1 تا 10
    خطی ننويسم كه آزار دهد كسی را.                               <<  Blogs #1 to 10

___________________________________________________________

Tuesday, 14 June 2005(24/03/1384)  [Blog #19]

سلام،از اين كه مدت زيادي (دقيقاً دوماه) بود كه نتوانستم براتون چيزي بنويسم معذرت مي خوام. اگر بگم كه وقت نكردم دروغ گفتم؛ اما راستش اصلاً حوصله اين را نداشتم كه پشت كامپيوتر بنشينم و مطلب بنويسم. خيلي هم دلم مي خواست كه برايتان درباره انتخابات بنويسم. اما خوب ديروز امتحاناتمون تموم شد و من حدود دو هفته تا شروع كلاسهاي سال جديدم فرصت دارم! (مطلبهاي قبلي را كه مرور مي كنم مي بينم كه در تمام نوشته ها فقط معذرت خواهي كرده ام!!) تب و تاب اين انتخابات خواه ناخواه همه كشور را فرا گرفته است. اين مطلب حتي در مورد افرادي كه قصد راي دادن را ندارند و اكثريت قريب به اتفاق نرديكان مرا شامل مي گردد نيز مي شود. هم وطناني كه تمام مسايل مربوط به انتخابات را تنها يك باز ي بچگانه از سوي دولتمردان مي پندارند و به دليل اينكه فردي كه در گذشته به عنوان حاكمشان با مسايل حاشيه اي بسيار انتخاب كردند، به دليل كارشكني هاي بسيار بزرگان و در راس قرار گرفتگان، از قدرت اجرايي برخوردار نيست، تصميم گرفته اند كه اين انتخابات را نيز هم چون همتايان مربوط به شوراي شهر و مجلس تحريم نمايند. بلكه پس از اينكه فردي به رياست جمهوري كشورشان انتخاب شد و مردم از دستش كمال نارضايتي را داشتند، فردي همانند استاد هخا و يا دولت امريكا توسط يك حمله نظامي مانند فرشته نجات بر سرشان نازل گرديده و آنان را غرق در رحمت بي كران خويش نموده، كشورشان را فقط براي رضاي خداوند تبارك و تعالي از شر موجودات اهريمني رهانيده و عزت و سربلندي را به كشور ارزاني دارد. پس از اين ماجراهاي رويايي نيز مكانهاي حضور افراد عين خارج شده و دختر ها و پسرهاي بيچاره براي عرضه كردن خودشون به همديگر لازم نيست در مراسم عزاداري امام حسين سينه بزنند يا زير علم بروند! اما من اين نظر را ندارم؛ به چندين و چند دليل بزرگ و كوچك: اولين و مهمترين چيز اينه كه تعويض يك دولت هر چقدر هم كه بدون جنگ و خونريزي باشد، لااقل 50 سال ما را به عقب باز مي گرداند. ما هنوز پس از 27 سال كه از انقلابمان مي گذرد، هنوز نتواسته ايم به ثبات و امنيت دهه 40 و اوايل دهه 50 قبل از شروع جنبشهاي متمركز مردمي بشويم. در ضمن نگاهي سطحي به وضعيت افغانستان و عراق ما را با موقعيتهاي مشابه آشنا مي كند. دوم اينكه ما ايرانيان آن چنان غروري داريم كه هرگز اجازه نخواهيم داد يك امريكايي پاپتي بر ما حكومت كند و برايمان تعيين تكليف نمايد. اين حركتها و صحبتهاي امروز مردم تنها به دليل جوگرفتگي شديد و انزجار از حكومت كنوني است. آيا غيرت مردان ايراني اجازه خواهد داد كه امريكاييها آنچه در عراق انجام دادند بر سر زنان ايراني بياورند؟ سوم و از همه مهمتر اينكه حتي در صورتي كه تمام مسايل بيان شده روي ندهد (فرض محال) ما وجود هزاران جوجه حزب الهي كه در مملكت داريم كه فقط بلدند بگويند جانم فداي رهبر و اين همه انسان بي فهم كه فقط با يكبار عبور رهبرشان از 100 كيلومتري آنها، مانند بچه هاي 2 ساله گريه مي كنند (آخه فقط اشك هم كه نمي ريزن، اَر مي زنن!!!) و علتش رو هم اين مي دونن كه اين آقا جانشين امام زمانه، مطمئن باشيد حتي زماني كه حكومت عوض بشود هم سالهاي سال جنگ داخلي خواهيم داشت و آسودگي ساليان سال از زندگيمان رخت خواهد بست. بايد خيلي فراموشكار باشيم كه از اتفاقات مشابهي كه قبلاً برامون افتاده درس نگيريم. اما من نظرم در اينه كه بايد قدم به قدم كشور رو ساخت. اولين چيزي كه باعث شد نظر من نسبت به آقاي دكتر معين مساعد بشه، شعار زيباشه: "دوباره مي سازمت وطن" حتماً مي گين كه همش حرفه. حتي اگر هم همين طور باشه، اقلاً از بقيه بهتر. عقل وجوب انتخاب بد به جاي بدتر رو بديهاً تاييد مي كنه. بين افرادي كه مي گن "هواي تازه!" يا چيزهاي شبيه اين، خوب معلومه كه بهتره كه يك نفر كه باسوادتر از بقيه است رييس جمهورمون بشه. حالا بريم سراغ كانديداهاي عزيز كه خوراك خنده دوهفته اخيرمون شدن! : جناب آقاي احمدي نژاد شهردار محترم تهران كه جملگي هم وطنانمون مي دونن كه ايشون از چه طريق به اين شمت دست يافته اند! احتمال مي ره كه ايشون به خاطر همين كار قشنگشون هم كه شده 1% آرا رو به خودشون اختصاص بدن! صحنه هاي سخنرانيهاي ايشان در مساجد كه مردم در آنها از فرط كمبود جا و ازدحام به ديوارها تكيه داده و وسطهاي مجلس كاملاً خاليست، اين تعداد آرا را نشان مي دهد. در ضمن اين مساله اعتماد به نفس بيش از حد ايشان را نيز به اثبات مي رساند! جناب آقاي محسن رضايي كه كانديداتوري ايشان هر مزيتي كه نداشت، اما اين را داشت كه ريشهايشان محض دلبري مردم هم كه شده كوتاه شد. باز هم گلي به جمال ايشان كه در واپسين ساعات كاري روز چهارشنبه انصراف خود را اعلام داشتند! جناب آقاي قاليباف سردار محترم نيروي انتظامي كه همانند دبيراني كه به دليل كمبود حقوق ماهانه شان عصرها به مسافركشي مي پردازند، ايشان هم به خلباني براي ايران اير مشغول هستند! كلي هم به اين مساله مي نازند. (عكس ايشان در كنار يك هواپيماي ايرباس خطوط هوايي ايران اين مساله را كاملاً نشان مي دهد) ايشان جديت خاصي در رسيدن به هدفشان نشان مي دهند. منتها كمي در اين راه حول شده اند! زيرا در حالي كه خود را رضا شاه اسلامي معرفي مي كردند، عكسهاي ايشان را در حال چند مورد عبور از چراغ قرمز در روز نام نويسي براي انتخابات به وي نشان دادند كه سبب پريشان حالي شديد ايشان شد. ظاهراً در آن روز آن قدر رفته بودند در تيريپ لباس سفيد به پيروي از هخا(!) كه ديگر چراغ مراغ حاليشان نبوده! از طرفي ايشان ظاهراً خيلي با قيافه خودشان حال مي كنند و حس مي كنند كه به اين وسيله هم كه شده مي توانند آراي مردم را جلب نمايند. به طوري كه ما هر روز مي بايست در زير صفحه اول روزنامه شرق عكس ايشان با آن عشوه قشنگ را تحمل مي كرديم. عزيزم آن محمدرضا گلزار بود كه اين عشوه ها را مي آمد!! اقتصاددان بزرگ، استاد مهدي كروبي كه همه ايرانيان ايشان را شبيه يك تراول پنجاهي مي بينند! ايشان يكي از پروفسورهاي عاليقدر ايران در زمينه اقتصاد هستند كه متوجه نمي شوند كه اگر به همه مردم به طور يكسان پولي تقسيم گردد، به هيچ وجه به قدرت خريد آنها اضافه نمي شود؛ حالا چه پنجاه هزار تومان باشد، چه پنجاه ميليون تومان!در ضمن اين را متوجه نمي شوند كه به فرض لايمكن انتخاب ايشان به سمت رياست جمهوري، اين قدرت را ندارند كه طرح مضحكشان را به اجرا در آورند؛ زيرا چنين تغييراتي مي بايست توسط مجلس به تصويب برسد -كه نمي رسد!- و چنين چيزي در حوزه اختياراتشان نيست كه درمورش به مردم وعده بدهند! عكسهاي دلبري ايشان به صورت سوپر كلوزآپ بر روي ديوارهاي شهر نيز كمك شاياني بر 2% راي جلب شده توسط ايشان خواهد كرد! آقاي لاريجاني كه در اولين برخورد با عكسهاي انتخاباتيشان دلم به حال سلماني ايشان سوخت كه احتمالاً پس از كوتاه كردن گيشوهاي همچون آبشار ايشان از كَت و كول افتاده است! نكته جالب در مورد ايشان نطقهاي انتخاباتي ايشان است كه در آنها سخن از شفاف سازي اقتصادي اوضاع كشور مي زنند. گويي ملت جميعاً دچار آلزايمر شده اند و بودجه هاي وحشنتاكي را كه ايشان در طي رياست صدا و سيماي خود به علاوه درآمد تبليغات به جيب مي زندند و اجازه تحقيق و تفحص در اين زمينه را نيز به مجلس ندادند را فراموش كرده اند. جالب است كه همه جا ايشان را به نام دكتر مي خوانند ولي هنگامي كه ايشان در يكي از برنامه هاي تلويزيون خود را معرفي مي كردند، نمي دانم چرا در زمينه تحصيلاتشان بيش از ليسانس پيش نرفتند!! آقاي دكتر مصطفي معين كه هنگام نطقهايشان كاملاً محسوس است كه از نظر نظريه ها از سايرين فاصله بسياري دارند. خصوصاً در برخوردها. به طوري كه ساير رقبا به جز آقاي رفسنجاني به تقليد از دوره اول رياست جمهوري آقاي خاتمي لبخند مي زنند و آقاي رفسنجاني هم به تقليد از دوره دوم آقاي خاتمي اشك مي ريزند. اما دكتر معين با چهره اي مصمم و اخم آلود، فاز جديدي در برخورد با مردم را از خود ارائه مي دهند. در ضمن ايشان تنها فردي هستند كه به دعوت حزب مشاركت اسلامي به صحنه انتخابات آمده اند و از سر عشق كشورداري روي كار نيامده اند و اين حزب است كه جوابگوي آتي مردم خواهد بود. آقاي مهرعليزاده هم كه مساله را خيلي جدي گرفته اند. انگيزه ايشان حقيقتاً ستودني است! آقاي رفسنجاني هم به عقيده قريب به اتفاق مردم رييس جمهوري آتي كشور هستند. اما پيش بيني من اين است كه دكتر معين هم به اتفاق ايشان به دور دوم خواهند رفت. اگر هم آقاي هاشمي انتخاب شوند، باز هم اوضاع كشور بهتر از زماني خواهد بود كه آقاي قاليباف روي كار بيايند. وظيفه من هم اين است كه براي آقاي معين تبليغ كنم تا آقاي قاليباف حتي اسمش هم به عنوان رقيب آقاي هاشمي برده نشود. سخن آخرم اين است كه به هر قيمت كه شده از راي دادن خودداري نكنيد كه صحبتهايي را كه افرادي كه از وضع وطنمان هيچ نمي دانند و از راهي خصوصاً كانالهاي ماهواره اي شما را از اين كار منع مي كنند مورد ملاك خود قرار ندهيد.چندي پيش تلويزيون خودمان يكي از كانالهاي لوس آنجلسي را نشان مي داد كه فردي كه دم از سياست مي زد، تا به حال كلمه دگماتيسم را نشنيده بود و آن را به زور به شكل دگمه تيسم تكرار كرد! من فردا راي خواهم داد. دكتر معين را هم بر خواهم گزيد. شما هم كمي بيشتر فكر كنيد. متال مستر

Wednesday, 13 April 2005(24/01/1384)  [Blog #18]

پسر جواني كه به زودي از دانشگاه خود فارغ التحصيل مي شد، به پدرش گفت كه داشتن يك اتومبيل زيبا كه چشمش را گرفته بود همه آرزوي اوست. پدر نيز به آساني قدرت خريد آن را داشت. با نزديك شدن به روز فارغ التحصيلي، مرد جوان دائماً به دنبال علايمي حاكي از خريد اتومبيل بود. بالاخره در صبح روز فارغ التحصيلي، پدر او را به اتاق خود فرا خواند و به او گفت كه چقدر از داشتن چنين فرزند خوبي به خود مي بالد و چقدر او را دوست دارد. سپس هديه اي را كه بسيار زيبا پيچيده شده بود به دست او داد. پسر كنجكاوانه همراه با نوعي احساس نااميدي هديه را كه يك جاد انجيل جلد چرمي دوست داشتني بود باز كرد. با ديدن هديه از كوره در رفت، صدايش را بلند كرد و با عصبانيت گفت: با اين همه پولي كه داري فقط يك انجيل به من مي دهي؟ و مانند گردبادي خشمگين به سرعت خانه را ترك كرد و انجيل مقدس را در آنجا باقي گذاشت. سالهاي بسياري گذشت و مرد جوان موفقيتهاي بسياري را در راه تجارت كسب كرد.در همين سالها فكر كرد كه پدرش الآن بايد بسيار پير شده باشد و بهتر است كه به ديدن او برود. او پدر را از آن روز صبح فارغ التحصيلي نديده بود. قبل از آنكه عازم سفر شود با خبر شد كه پدرش درگذشته و در وصيتنامه اي همه دارايي خود را به او واگذار كرده است و او بايد هرچه زودتر به خانه پدري رفته و به امور رسيدگي كند. وقتي به آنجا رسيد، ناگهان غم و پريشاني بر دلش نشست. درميان اوراق بهادار پدر انجيلي را كه سالها پيش باقي گذاشته بود پيدا كرد. قطرات اشك به روي گونه هايش سرازير شده بود. كتاب مقدس را باز كرد و به ورق زدن آن پرداخت. در همان حال ناگهان يك سوييچ اتومبيل كه در پاكتي در پشت آن قرار داشت به زمين افتاد. روي آن نام طرف معامله نوشته شده بود و اين نام مالك اتومبيل اسپورت مورد علاقه اش بود. هم چنين روي آن تاريخ روز فارغ التحصيلي او و اين لغات درج شده بود: به طور كامل پرداخت گرديد. . . . . . . . . تا به حال چند بار خود را از نعمات خداوند محروم كرده ايم فقط به خاطر اين كه ظاهر امر آن طور كه ما انتظار داشته ايم نبوده است؟ واما از خودم: تعطيلات نوروز هم به پايان رسيد و دوباره درس و بدبختي و مدرسه شروع شد و از آن جالبتر اينكه ما در اولين روز بازگشايي مدارس يعني يكشنبه 14 فروردينماه طبق روال ساير يكشنبه ها آزمون تشريحي داشتيم!! اما خوب خوشبختانه مدرسه همكاري كرده بود و امتحان زبان را قرار داده بود. از آن جالبتر پيكهاي نوروزي بود كه به ما 400 سوال از 5 درس اختصاصي داده بودند كه مثلاً آنها را حل كنيم. در ساعات پاياني شب شنبه 13 فرودين را من در حالي سپري مي كردم كه 40 سوال حسابان، 20 سوال جبر و احتمال به همراه كل 80 سوال فيزيك و 65 سوال فيزيك را ننوشته بودم و درست يك ساعت بعد من همه پيك را به اتمام برده بودم!! يعني همه جوابها را چرت و پرت نوشتم! خوشبختانه مدرسه در اين مورد نيز همكاري لازم را مبذول داشتند و هنگام بررسي جوابها از روش وَجَبينگ استفاده نموده بودند!! با اين كه قول داده بودم كه برايتان از نوروز بنويسم، اما با عرض شرمندگي بايد بگويم كه اين بار زير قولم زده ام؛ چون اصلاً فرصت نكردم مقالات مربوط به آن را مطالعه كنم. در ضمن از اينكه به جاي نوشتن مطلب جديد، چيزهاي قديمي را بازگو مي كنم عذر مي خواهم. چون اين روزها به دليل فشار درسي و مسائل روحي ام، موقعيت نوشتن مطلبي درخور را ندارم.

 Thursday, 24 March 2005(04/01/1384)  [Blog #17]

باز هم سلام، به زيبايي اين طبيعت قسم كه الانم حوصله ام سر رفته بود كه فرصت كردم يه ذره شيطوني بكنم و يه دستي به سر رو روي اين وب سايت بيچاره بكشم. راستش ديروز هم يه نفر كه خيلي دوستش دارم ازم پرسيد كه چرا ديگه نمي نويسم؛ منم بهش گفتم كه وقت نمي كنم؛ اما خودمونيم، گمون مي كنم كه بيشتر از اينكه براي نوشتن وقت نداشته باشم، انگيزه ندارم. آخه نمي دونم كه كسي براي اين نوشته هايي كه كلي وقت منو مي گيرن ارزشي قايل مي شه يا نه. اما ديروز فهميدم كه نه؛ ظاهراً خبرايي هست! دارم چند تا مقاله درباره اين عيد زيبا مي خونم. (اين نشون مي ده كه من الكي نمي گم كه وقت ندارم، حتي چند تا مقاله كوچولو هم از اول امسال بغل تختم گذاشتم كه مثلاً يه موقعي قبل از خوابم بخونمشون اما هر شب ساعت 2 مثل جسد مي افتم تو تختم!) بهتون قول مي دم كه به زودي يه بلاگ خوب درباره نوروز بنويسم كه خيلي جالبه. مي خوام براتون از يه چيزي حرف بزنم كه بعضي ها اسمش رو مي ذارن خيالبافي و اونو مطرود مي كنن از خودشون؛ اما من رؤيا رو خيلي قبول دارم. حالا يه ذره از تيريپ خودموني ميام بيرون. برادران رايت پس از مدتها تلاش به پرواز درآمدند، زيرا رؤياي پرواز را در سر مي پروراندند؛ اكنون از طريق تلفن، اينترنت و تلفن همراه به سادگي با دورترين نقاط ارتباط برقرار مي كنيم، چون روزي فردي روياي آن را در سر مي پروراند. پس اين خيالپردازي چندان چيز بدي هم نيست. « موفقيتها با يك رويا شروع شده اند. » هنوز هم هزاران هزار رويا به وجود مي آيند و عده اي را براي مدتي مشغول به خويش نگه مي دارند و گاه سبب خلق مسايلي مي شوند و گاهي نيز از بين مي روند و بايد بدانيم كه ما هرگز اين ايده هايي را كه متروك و مدفون مي مانند را نخواهيم شناخت. و صد البته بايد بدانيم كه رويدادهاي بزرگ نه تنها به اين دليل اتفاق افتاده اند كه كسي رويا آن را در سر داشته است، بلكه آن فرد باور آن را داشته است كه رويايش در صورتي به تحقق مي رسد كه در مسير طولاني و دشوار آن گام برداشته و بكوشد. و اين گونه افراد با اين سان انديشه بودند كه اين چنين اختراعاتي را در زمان حيات خويش به ثبت رسانيدند و عصر خويش را آرام آرام بدين سال متحول ساختند. رويايي را در سر بپرورانيد. خوب به آن بينديشيد و كليه جوانب آن را در نظر آوريد. مواردي را كه بالاخره به تحقق رسيدند و عملي شدند را به ياد آوريد. آيا ايده شما از آنها مشكلتر است؟ اگر چنين است باز هم بينديشيد و تلاش كنيد سخت ترين را به ياد آوريد. قطعاً از روياي شما مشكلتر خواهد بود. اما كسي درست مانند شما در مورد آنها رويايي در سر مي پرورانده است . . . قسمت دوم: روابط عاطفي (ترجمه مطالبي از يك وب سايت انگليسي زبان) به چند دليل روابط با شكست مواجه مي شوند: 1- شما با فرد مناسب هستيد، اما به طرز صحيح به وي عشق نمي ورزيد. - عادات ارتباطي ضعيفي داريد. - به درستي نمي دانيد كه چكونه صميميت حقيقي ايجاد كنيد. - چيزي را از فرد مقابل خود مي خواهيد، از وي طلب نمي كنيد و در نهايت احساس انزجار مي نماييد. - از نوع رابطه تان بي خبريد. 2- شما با فرد مناسب نيستيد. - سبك و شيوه عشق يا زندگيتان با فرد مقابل، تفاهم كافي را دارا نيست. - ارزشهاي مشترك كافي نداشته و به اصول مشتركي پايبند نيستيد. - فرد مقابل داراي نقصهاي بزرگي است كه آينده رابطه تان را مغشوش مي كند. - نمي توانيد نيازهاي يكديگر را برآورده سازيد. شش اشتباه بزرگ كه در ابتداي روابط مرتكب آن مي شويم: 1- سؤالات كافي از يكديگر نمي پرسيم. 2- هشدارهاي نشانه دار كه گوياي مشكلات بالقوه هستند را ناديده مي گيريم و گمان مي كنيم كه در آينده به سادگي قابل حل خواهند بود. 3- مرتكب سازشهاي زود هنگام و از روي بي تجربگي مي شويم. 4- تسليم نابيناييهاي شهواني مي شويم. 5- گول ماديات را مي خوريم. 6- تعهد را بر تفاهم مقدم قرار مي دهيم. نقاط ضعف اساسي كه بايد در شريك احساسي آينده خود (چه همسر و چه دوست) مراقب آنها باشيد: 1- اعتياد 2- خشم سركوب شده 3- روحيه يك قرباني را داشتن 4- عادت شديد به در كنترل گرفتن ديگران 5- اختلالات جنسي 6- به طور يك بالغ شكل نگرفتن 7- غير قابل دسترسي بودن از لحاظ روحي 8- عدم التيام از روابط گذشته (تازه نگه داشتن زخمهاي كهنه) 9- تخريب روحي از دوران خردسالي هفت بمب تخريب كننده تفاهم: 1- تفاوت سني بسيار زياد 2- تفاوت ديني يا مذهبي 3- تفاوتهاي اجتماعي، قومي، قبيله اي، نژادي و تحصيلي 4- خويشاوندان سببي زهرآگين 5- همسر قبلي زهرآگين (در مورد به همسري گرفتن فرد مطلقه) 6- فرزند خوانده زهرآگين (در مورد به همسري گرفتن فرد مطلقه با فرزند) 7- داشتن روابط از نوع « راه دور » بايد عنوان كرد كه مشكلات ناشي از اين گونه مسايل معمولاً با گذشت زمان چهره نشان مي دهند و عموماً در ابتداي شكل گيري رابطه بروز نمي كنند. زيرا در آن زمان آن چنان گرم عشق هستيد كه صداي تيك تيك بمب ساعتي كنار دستتان را نمي شنويد! شش ويژگي كه بايد در شريك عاطفي آينده تان به دنبالش بگرديد: 1- تعهد به رشد شخصي 2- باز بودن روحي و احساسي 3- صداقت 4- پختگي و مسؤوليت پذيري 5- اعتماد به نفس بالا 6- نگرش مثبت نسبت به زندگي پيشنهاد مي كنم كه آدرس اين صفحه رو براي اونايي كه دوسشون دارين بفرستيد كه بخونن. آدم هرچقدر كه توي از زمينه ها بيشتر بدونه، انتخابش رو دقيقتر انجام مي ده. فعلاً تا بعد

 Wednesday, 09 February 2005 (21/11/1383)  [Blog #16]

باريدن برف خيلي زيبا است؛ خصوصاً هنگامي كه باعث تعطيلي مدرسه ها بشود! اين تعطيليها هم كه آنقدر باحال بود كه باعث شد ما در اين هفته فقط 2 روز به مدرسه برويم! شنبه، سه شنبه و چهارشنبه كه خاطر برف تعطيل شد و پنجشنبه و جمعه هم كه خود تعطيل بودند. اين انقلاب اسلامي هر چي بدي داشت اما باعث شد كه ما با اين تعطيليها حالي ببريم! مي خواستم درباره انقلاب بنويسم، به يك صورت ديگر، نه اون طوري كه همه درموردش مي گويند. 26 سال پيش مردم ما چه حركتي انجام دادند كه هنوز 5 سال از انجامش نگذشته بود كه فهميدند اشتباه بزرگي كردند؟ برخي گفتند سرمان را كلاه گذاشتند و نفهميديم چه شد كه يكدفعه اينطوري شد. بعضي ديگر هم مي گويند كه انقلاب ناگهان از مسير اصلي اش خارج شد. عده اي هم معتقد اند كه مسايلي در ميان آمد كه باعث شد اتفاقاتي پيش بيايد كه فكرش را نكرده بودند؛ مثل جنگ. اما من عقيده ديگري دارم. خود مسئله انقلاب شايد اشكالي نداشت. البته بايد گفت كه آن زمان ديگر زمانه انقلاب نبود و همه جاي دنيا ديگر به فكر اصلاحات بودند. انقلاب در هر كشوري كه رخ مي دهد، آن كشور را از نظر اقتصادي و فن آوري سالها به عقب مي اندازد. همان اتفاقي كه دركشور ما به وضوح شاهد آن هستيم. اما مردم آن روز ديگر جانشان از دست حكومت به لبشان رسيده و عقب افتادن و اينگونه مسائل ديگر حاليشان نبود. مي خواشتند هرچه سريعتر از دست آن حكومت رهايي يابند. به هر حال با تلاشهاي بسيار زياد و به قيمت كشته شدن بسياري از جوانان به دست ماموراني كه خود جوان بودند و وجدان داشتند، اما مي بايست به وظيفه نظاميشان عمل مي كردند، صورت گرفت. در همان اوايل تشكيل حكومت اشتباهات بزرگي رخ داد كه شايد خارج شدن از مسير اصلي كه نظر خيلي هاست از همان جا شروع شد. پس از تشكيل دولت موقت، بزرگان گردهمايي كردند و آخر نوع حكومت ايران را جمهوري اسلامي تشخيص دادند و ملت جوگير بيچاره كه تازه از شر شاه خلاص شده بودند و فقط مي خواستند حكومت جديد داشته باشند با درصد بسيار بالايي به آن راي دادند. يعني در ابتدا نوع حكومت تعيين شد و مردم راي دادند به جاي آنكه مردم به نوع حكومت خودشان راي دهند. در اينگونه موارد ابتدا عده اي پيش نويس قانون اساسي را مي نويسند و بعد اين پيش نويس بند به بند به وسيله راي گيري تاييد مردم مي رسد؛ نه اينكه عده بنشينند به جاي ملت تعيين تكليف كنند و براي خودشان ببرند و بدوزند. كساني كه جز تحصيلات حوزوي مذهبي، چيز ديگري بلد نبودند و از حكومت داري چيزي سرشان نمي شد. رهبر آن انقلاب قبل از صورت گرفتن انقلاب گفته بود كه پس از بركناري حكومت شاه، به قم خواهد رفت و به امور مذهبي خواهد پرداخت. اما چرا پس از تشكيل حكومت جديد خود را رهبر مردم قرار داد و سپس قوانين را طوري وضع كرد كه بيشترين قدرت سياسي را داشته باشد و صداي مردم به هيچ جايي نرسد؟ آيا او هرگز در كشور داري تخصصي داشت؟ آيا اصلاً معناي جمهوري را مي دانست؟ همين گونه بود كه مردم پس از گذشت چند سال ديدند كه در همان جايگاه گذشته قرار دارند، يك نفر در راس امور سياسي كشور قرار دارد و Islamic Republicشان تبديل شده است به Ghollabic Republic!!! ديدند اگر قبلاً وابستگي به كشورهاي بيگانه داشتند، لا اقل از قدرت نظامي بسيار قوي برخوردار بودند و محبوبيت ملي بسياري در ميان ملل ديگر داشتند. اما حالا تبديل بسيار ضعيف شده بودند و هرچه درآمد نفتي داشتند مي بايست براي خريد يك دهم تجهيزات نظامي آن روز صرف مي كردند. در زمان حكومت شاه يكبار عراق به ايران حمله كرد و در صدد تجاوز به جزاير و بنادر جنوبي ايران درآمده بود كه شاه با توصل به قدرت نظامي اي كه داشت توانست در مدت 24 ساعت عراق را بكوبد و بازگردد. شاه از يكي از افسران نظامي گزارش مي خواست و از و پرسيد كه چند نفر كشته دادند. وي جواب داد:3نفر. و شاه برآشفت و به وي سيلي زد و گفت ك من دستور داده بودم كه كسي كشته نشود. حالا ما با عراق چه كرديم. چه پدري از ملت در آمد و چند نفر از جوانان ما به خاك و خون كشيده شدند؟ 8 سال به سر و كله هم زديم و آخر هم تن به يك صلح مفتضحانه داديم. آن وقت تلويزيون ايران در يك سريال مسخره مي خواهد اين سرداران نظامي ايران در زمان شاه را مسخره كند كه مثلاً بي عرضه و ترسو و زنباز بودند. آيا اين افراد مي توانستند ايران را اينگونه نگه دارند؟ مردم را احمق فرض مي كنند. در صحنه هاي مختلف اين سريال يك نوزاد هست كه اگر خوب دقت كرده باشيد كه يك تخته "پتو" است! در سكانسهاي مختلف گاهي آن را تا و گاهي آن را لوله مي كنند! حالا از اين حركت بزرگ مردم 26 سال گذشته است. (در روزهاي ابتدايي دهه فجر به آرم بالاي كانالهاي تلويزيوني مان دقت كردم و ديدم كه در بالاي يكي از كاناهاي نوشته است فجر 26 و ديگري نوشته است بهار 25!!!) ما ديگر نبايد اشتباه آن موقعمان را مجدداً تكراركنيم و در فكر چپه كردن ميز سياسي ايران باشيم و بايد ذره ذره در كار اصلاح امورمان مداومت كنيم و خودمان سرنوشتمان را در دست بگيرم. ديگر اكنون زمان انقلاب و اين بازيها نيست. در ضمن فراموش نكنيم كه ما ايرانيان هميشه عادت به بزرگ كردن بيش از حد رهبرانمان داريم. عكس شاه را پايين آورديم و عكس امام را بالا برديم. نام شاه را از خيابانها و مكانها برداشتيم و نام امام را قرار داديم. قدرت را از شاه گرفتيم و تحويل امام داديم. . . . اكنون ديگر نبايد نام و عكس و حكومت فرد ديگري را جايگزين نماييم. مگر ملت ما قاطرند كه هر زمان به فردي سواري دهند؟ امشب بروم زود بخوابم تا صبح سرحال باشم. چون فردا در رينگ ميدان آزادي باشد مشتي به دهان استكبار جهاني بزنم. البته ايرانيان غيور با چشم مي زنند در مشت استكبارها، اين استكبار نيست كه لهشان كرده است!!! متال مستر

 Thursday, 27 January 2005 (07/11/1383)  [Blog #15]

بالاخره ما هم نمرديم و تونستيم بريم توي اوركات. اگر شما هم تا حالا با هر روشي نتونستين بريد توش از اين آدرس استفاده كنيد و حالي ببريد. (http://202.184.252.5/webproxy/nph-proxy.pl/000010A/https/www.orkut.com) فقط يكم سرعتش كمه. اما خوب مسلماً بهتر از هيچيه! منم اينقدر براي اين ISP ها كركري خوندم كه عمراً نمي تونن منو فيلتر كنن تا اينكه يه جوري فيلترم كردن كه خودمم نفهميدم چه جوري! آخه موقعي كه مي خواستم برم توي اوركات، Internet Explorer Error مي داد كه This page could not be displayed. ما كه نفهمديدم اين چه جورشه اما خوب بالاخره با اين روش ازش گذشتيم! اين هم از نمايندگاني كه به زور كردن برامون توي مجلس كه به جاي اينكه بشينن به اوضاع كلان مملكت بپردازن نشستن براي ماها نوع لباس تعيين كردن و براي اينكه جوانان جاهل و چشم و گوش بسته منحرف نشن، سايتهايي مثه اوركات و هاي فايو رو مي بندن و طرح بعديشون هم اينه كه ياهو مستنجرو ببندن. احتمالاً اين طرح رو اجرا نمي كنن. البته بر خلاف عقيده عمده افراد مبني بر اينكه نمي شه ياهو مسنجر رو فيلتر كرد بايد بگم كه خيلي راحت هم ميشه. چون مسنجر در حين كار كردنش به يك IP Connect مي شه كه براي همين با فيلتر كردن اين IP مي شه كاري كرد كه ديگه Yahoo Messenger نتونه Login بشه. خيلي راحت. اما با توجه به اينكه تعداد بسيار زيادي از افراد به وسيله مسنجر به كارهاي روزانه خودشون مي پردازن و با دوستان و آشنايانشون از اين طريق ارتباط دارن و علاوه بر اين بسياري از افراد دوستان بيشماري رو به عنوان «دوست اينترنتي» در ياهو مستنجر دارن، اين كار احتمالاً سر و صداي بسيار زيادي بلند خواهد كرد. نمونه اين رو مي شه در اعتراض خاموش اعضاي سايت اوركات ديد كه بايد توجه داشت كه كاربران سايت اوركات بسيار كمتر از ياهو مسنجر است. علاوه بر اين ياهو عمده ابزار ارتباطي افراد امروز شده است كه بستن آن كاري است بس خرانه! كوچه و خيابونو كه ديگه نمي تونن فيلتر كنن كه! مگه خيابون ايران زمين و فرشته و جردن رو از ملت گرفتن كه تا اين اوركاتو بي زبونو بستن همه بي خيال اين كارا بشن. آخه مگه اين نمايندگان محترم يك جو عقل در اين كله ندارن كه مثه بچه هاي دوساله اسباب بازيهاي ملت رو مي خوان بگيرن؟! بالاخره نتيجه اين امتحانات گند زده شده ما را دادند كه براي بالاي 19و 70صدم خونديم، بعدش به بالاي 19ونيم هم راضي بوديم و در آخر زير 19 شديم كه بس جاي سرافكندگي دارد! اين هم از وضعيت تحصيلي ما كه اين ترم گند زديم! فردا هم آزمون مرحله اول المپياد رياضي كشوريه كه اميدوارم امسال هم مثل پارسال قبول بشم و كلي حال ببرم. لازم به توضيح است كه در پي قبول شدن ما در اين المپياد از چپ و راست ما را مورد تحويل خويش قرار دادند. حتي شهردار تهران هم (البته نه براي تبليغ انتخاباتيش بلكه براي رضاي خدا!) براي ما يه كيف پاپكو پراز كتابهاي المپيادي فرستاد كه البته بعد از اتمام مرحله دوم به دستمان رسيد و به هيچ دردي نخورد!) امسال هم قرار است كه علاوه بر رياضي در المپيادهاي فيزيك و ادبي هم شركت كنم. المپياد شيمي رو هم به علت كسالت خيلي شديدم شركت نكردم و بسيار از اين بابت سوختم. چون خيلي برام راحت بود و اگر شركت مي كردم حتماً قبول مي شدم. من ديگه بايد برم بخوابم كه براي امتحان فردا خسته نباشم. 4ونيم ساعت امتحانه خوب! فعلاً... متال مستر

 Tuesday, 11 January 2005 (22/10/1383)  [Blog #14]

بالاخره اين امتحانات ما هم با هر خراب كردني كه بود تموم شد و بعد از يك گند زدن حسابي، بالاخره راحت شديم! بله، درست شنيديد: «گند زدن» آن هم در مورد درسهاي اختصاصي با ضريب بالا مثل حسابان و فيزيك كه در مورد حسابان علت اصلي اش حاضر نبودن در چندين جلسه پشت سر هم بود كه باعث شد يه قسمت از جزوه رو وقت نكنم كه بنويسم و درس چندتا مبحث رو هم حاضر نباشم كه باعث شد با اين كه شب امتحان هر طور كه شده اون درسا رو ياد بگيرم، اما مسلط نباشم و يه ذره كه سؤالو پيچوندن منم گير كنم. نمره فيزيك رو هم نگرفتم اما حدس مي زنم كه زير حدود 18 شده باشم. به اين ترتيب با خراب كردن دو سه تا درس گردن كلفت، زحمات كشيده براي اون همه درساي ديگه هم از بين رفت و اگر خدا به خير بگذرونه شايد معدلم بالاي 19 بشه. (منو بگو كه كلي زور زدم كه معدلم بالاي 19 و نيم(اين طرز نوشتن به اين علته كه اين آقاي IE مميز را گند مي زنند!) بشه) اما نشد ديگه. ديگه معلمها هم درس و زندگي رو تعطيل كردن و زدن تو كار ورقه هاي بچه ها و هر معلمي مياد نمره هارو مي خونه و اينجاست كه بساط دستمال و واكس و در برخي موارد شايد حوله و سنباده و اين جور چيزها شديداً رايج مي شه و هر معلمي كه از در كلاس در مياد، يه گله بچه به انواع ابزار و آلات مربوطه به دنبال وي راهي مي شوند تا شايد دل معلم به رحم بياد و يه 25 صدم بهشون بده! من هم كه اين جور كارا رو خوشم نمي آد و اصلاً بلد نيستم، فقط از يك طريق نظر مصحح رو به خودم جلب مي كنم و اونم تميز نوشتن ورقه آنهم به صورت افراطي قضيه است. طوري كه مصحح همچين حالي ببره! همه معلما از ورقه هاي گثيف و شلخته بچه ها مي نالن و آخر نالش منو مثال مي زنن كه كلي حال كردن. اين هم از روش ما كه به افرادي كه چنين كاري در توان دستخطشونه عوض اين روشهاي بدوي توصيه مي شه. نمره هاي جبر و احتمال بچه خيلي درخشان در اومد جوري كه ناله همه از وضعيت تصحيح در اومده بود و اون هم به اين دليل بود كه طرف براي اينكه ما رو با شيوه صحيح كردن ورقه ها توي امتحان نهايي آشنا كنه، به هر چرت و پرتي نمره نداده بود و هر كي از راههاي غير استاندارد رفته بود رو غلط گرفته بود. اينجا بود كه اين موقع خوندن نمره ها، نمره من كه 19/5 بود كلي بهم حال داد! البته اين نيم نمره هم از اشتباه خود آقاي بديعي بود، به طوري كه پس از فهميدن مطلب دستي بر پيشاني اش گذاشته و گفت: «خراب كردي بديعي» !!!!! اين ديگه ختم خنده بود كه با حالي بردن به سبب 20 شدن نمره همراه گرديد! يه معلم حسابان نسبتاً چاق در حد انفجار داريم كه هر كي 19و75 صدم شده رو بهش مي گفت كه اگر براي كلاس شيريني بياره نمره اش 20 مي شه و از آنجا كه براي25 صدم اينها بايد يك ساعت نيم زير كار باشن، اين پيشنهاد برايشان موهبتي است الهي! توي اين هفته هم 3-4 سري شيريني افتاديم. بازهم خليج فارس: در ادامه صحبتهام توي وبلاگ قبلي بايد بگم كه حركت ايران دقيقاً مناسب اون رفتار بود و علتش هم اين بود كه آمريكا از دعواي ايران و كشورهاي عربي بر سر خليج فارس سود مي برد؛ چون هرچقدر كه اين كشورها با هم بيشتر سر اين مسئله دعوا و كتك كاري مي كردند، احساس نا امني در منطقه بيشتر مي شد و توجيح بهتري براي استقرار ناوهاي آمريكايي در منطقه فراهم مي شد. چون اين آمريكا مثلاً گنده لات محله و بايد مثه فضولا اينجا ولو باشه. البته اين آمريكا براي رضاي خدا كه نمي خواد اينجا باشه و براي 1001 منفعتي كه از در اينجا بودن مي بره اينجاست و اينهم كاملاً روشنه، اما به هر حال اون هيچ توجيهي براي اين كار خودش نداره و صد البته كه هيچ توجيهي هم لازم نداره. هرچي باشه گنده لات محله! اما خوب بدم نيست كه كاري بكنه كه يه ذره اين ملت بهش كمتر بد و بيراه بگن! بالاخره ايران از اين دوباره سرزبان آوردن خليج عرب جلوگيري كرد ؛ اما تلويزيون الجزيره در قالب يك كارتون به شيوه قشنگي ايران رو مسخره كرده بود و اگر اين مسخره شونده وطن خودم نبود، با ديدن صحنه هايي از اون انيميشن شايد كلي مي خنديدم. اما با ديدن اون صحنه ها كه داشت واقعياتي غير قابل كتمان از وضعيت ايران رو نشون مي داد، لبخند تلخي زدم و بعدش كلي رفتم توي فكر كه آيا اينا واقعاً نمي فهمن چي كار دارن مي كنن يا خودشونو زدن به نفهمي. كارتون از اين قرار بود كه نشون مي داد همين طور كه ايران در حال مجادله سر اسم خليج بود، فردي با لباس عربي در حال خارج شدن از ايران بود در حالي كه دختري خوش قيافه را داشت بر روي دوشش حمل مي كرد. اين واقعيت تلخ روزگار ما شده كه اين جناب امير دبي تا هرشب با يكي از دخترهاي ايراني نباشه خوابش نمي بره. آخي چقد اين بيچاره ها كم اشتها تشريف داره! دخترهاي جوان هم وطنانمان به اين كشورهاي شيخ نشين مي رن و اگر خيلي كارشون درست باشه مي رن خدمت امير و اگر يه ذره كارشون درست باشه مي قسمت ساير بزرگان مي شن. ما هم اسمونو گذاشتن انسان كه كاري مي كنيم كه جوونامون اين طوري بشن، رسماً صادرشون كنن به اين طور جاها بعد هم فقط مواظب باشيم نكنه اسم اون آب يه چيز ديگه بشه. من نمي گم كه به اون اسم اعتراض نكنن؛ قصدم از اين همه داستان تعريف كردن اين بود كه بگم دارن باهامون چي كار مي كنن و ما كف چي مونديم. تازه اين يه اپسيلون از اون درياي كثافت كاريه. شايد كم كم بعضيها رو توي مقالات اينجا بنويسم. اوركات رو هم فيلتر كردن، به دستور شركت مخابرات كه اونهم خودش از مقامات بالا دستور گرفته. ماها ايرانيا اصولاً عادتمون اينه كه شور همه چي رو در بياريم. شايد اين كاري كه بعضي از اين هموطنان بي فرهنگ با اوركات كردن به علت عدم جايگيري تكنولوژي در فرهنگ سنتي ما باشه يا شايدم به علت محدود كردن شديد و بي علت جوونا از طرف حكومت يا شايد هر چيز ديگه، اما خودموني بگم، توي اين يه وجب سايت هر غلطي كه بگي كردن اين دوستان. از سر كار گذاشتن و مزاحمت ديگران با درست كردن شخصيتهاي مجازي و بردن آبروي ديگران با كپي كردن يه Profile و نوشتن مزاخرفات از با اون اسم براي دوستان اون طرف گرفته تا به لجن كشيدن دنياي سايبر با حركتهاي ظاهراً ديگه قرار نيست محدود به خيابان ايران زمين و فرشته و جردن بشه و قرار بازهم ايراني بودن رو باعث ننگ آدم بكنن كه توي يه سايت دوستي و آشنايي آدم بشينه كثافت كاري بكنه. خوب دوستان بسيجي هم ديگه صبري دارن! اينجاست كه شاكي مي شن و ميزنن اين اوركاتونو فيلتر مي كنن. بله، اوركاتتون! چون منو كه عمراً نمي تونن فيلتر كنن، يعني كوچيكن براي اين كار! چون اين فيلتراشون با اين كه كلي پول واسش دادن اما شديداً زاقارت تشريف دارن و خيلي راحت ميشه پيچوندشون. براي دوستان استفاده كننده اوركات هم راه حلهايي ارائه مي شود: 1- استفاده از IP سايت: شما مي توانيد به جاي استفاده از URL اوركارت (orkut .com) از IP آن استفاده كنيد. اين رشته اعداد را در Address Bar درون Internet Explorer وارد كنيد. به پيغام داده شده پاسخ مثبت دهيد و به اين وسيله وارد سايت شويد. در اين روش احتمالاً شما عكسهاي سايت را نمي بينيد، اما اين روش به علت داشتن قدرت بيشتر نسبت به روشهاي ديگه برتري داره. Orkut Server IP: 64.233.171.85 2- قرار دادن عبارت HTTPS به جاي HTTP قبل از آدرس سايت در قسمت آدرس اينترنت اكسپلورر. اين روش هم مشكلات خاص خودشو داره. البته من شخصاً چون فيلتر اصلاً نمي دونم چيه اين روش رو امتحان نكردم و توصيه اش رو از بقيه شنيدم. ظاهراً يه مسائلي داره براي خودش. 3- عبور كلي از همه فيلترها به وسيله معرفي يك Proxy Server در قسمت مشخصات Cennection كه اين يكي خيلي حال مي ده و من از پايه ثابتهاي اين روشم! البته براي هر ISP يك Proxy Server خاص كار مي كنه، اما گاهي يك پروكسي سرور براي چندين جا كار مي كنه كه بستگي به اصالتش داره. گاهي همه سايتها رو باز مي كنن ولي اوركات رو همچنان مشكل دارن. به هر حال پيچوندن ملت سخته ديگه! 4-سايتهاي فيلترشكن هم كه شديداً در اين مورد كارايي دارن و آشناي همگان غير از خود من هستند. 5- و آخرين روش استفاده از يك ISP است كه اوركات را فيلتر نكرده است. مثل ايني كه من استفاده مي كنم! دوستان به زودي شاهد فيلتر شدن سايت hi5 هم خواهيد بود. در ضمن اينجا مي خواستم نكته اي را يادآوري كنم كه يك اشتباه شديداً رايج در ميان كاربران اينترنت و خصوصاً نوجوانان امروزي است(الآن علتش را مي فهميد!) و آن هم كلمه Proxy است كه 90% افراد به اشتباه آن را به جاي فيلتر به كار مي برند. بايد بگويم كه Proxy يا به صورت كاملتر Proxy Server اصلاً هيچ ربطي به فيلتر نداره و من نمي دونم چرا اينو به جاي فيلتر به كار مي برن. به هرحال اكنون فهميديد كه حتي ما از يك Proxy Server خاص براي غلبه بر يك فيلتر استفاده كرديم. پس لطفاً ديگر نگوييد اين كارت اينترنت پروكسي دارد ( كه معمولاً افراد با Accent خيلي قشنگ POROXY هم به كار مي برنش!) اين هم از مسئله اوركات حلا براتون يه چيزي تعريف كنم بخندين: قبل از امتحاناي ترم معلم عربي ما داشت قواعد مربوط به حال كه يكي از اركان جمله مثل فاعل و مفعول است رو درس مي داد. اين معلم هم عادتش اينه كه انگار داره به بچه هاي كهريزك درس مي ده و براي يه مبحث آسون كلي مثال مي زنه. اين دفعه هم يه تخته پر از جمله هاي رنگارنگ نوشت و اومد نشست. البته اين دبير جاي پدر بزرگ من رو دارن اما خوب در خنده حاجت هيچ احترام نيست(!) بعدش ادامه داد كه:« اين "حال"ايي كه بهتون دادم خيلي مهمن!!!!!!» اينجا بود كه كلاس انفجار خفيفي رو به خوش ديد و همه كلي خنديدن و دبير مربوطه نيز ايضاً! البته اين سوتي ايشون از اون يكي سوتي بدتر نيست كه فرمودند: «عربي هاتونو بذارين رو ميز مي خوام شروع كنم!!!» (ديگه متن اين دفعه كلي زده بالاي 18 سال، با اينكه خود نگارنده يه چند ماهي مونده تا 18 سالگيش!) فعلاً باي! متال مستر

 Saturday, 01 January 2005 (11/10/1383)  [Blog #13]

خوشم اومد که بالاخره یه بخاری از سران سیاسی ایران در اومد و کلی جراتشونو جمع کردن و یه اعترضی به این حرکت وقیح نشنال جئوگرافیک کردن! آخه همه جای دنیا مدتهاست که توافق کردن که این خل‍یج بد بخت جنوب ایران به نام خلیج فارس شناخته بشه؛ هزار تا جلسه و کنگره تشکیل دادن تا از نظر جغرافیایی و سیاسی و تاریخی بررسی کردن که اسم این خلیج رو چی بذارن. طبق بررسی های جغرافیایی ثابت شده که خلیج فارس یک فلات قاره است از فلات ایران؛ فلات ایران که از کشور ایران هم بزرگتره و کمی از خاک افغانستان و پاکستان رو هم در برمی گیره و به رشته کوههای البرز ، زاگرس و سلیمان که در خارج از ایران قرار داره محدود می شه در آبهای آزاد پیشروی کرده و تشکیل این خلیج رو داده. اصلاً در تعریف خلیج هم می گن: پیشروی اقیانوس در خشکی و چون شیب موجود در خلیج فارس طوریه که قسمت بالاترش به سمت ایرانه و این نشون می ده که آب اقیانوس در خشکیهای ایران پیشروی داشته است. علاوه بر این مدارک مسنتد بسیاری حاکی از این است که این خلیج از زمانهای بسیار دور به نام خلیج فارس بوده است و این عربهای چند سالی بیش نیست که ادعاشو دارن. مسئل خلیج فارس هم از جمله مسائل شبیه اروند روده که به بهانش ما هشت سال تمام سرمایه و جوونامونو دادیم؛ اون مسئل فقط حرف زیادی صدام بود که ارزش این همه چیز رو نداشت، اما این حرکت نشنال جئوگرفیک نشون داد که به خاطر ملیت آمریکاییش حاضره اطلس جهانیش رو با سیاست قاطی کنه، طوری که حتی جزایر کیش و قشم که دیگر مدتهاست هیچگونه ادعایی درباره شون نیست رو هم به یک سری از نامهای عربی نسبت داده است. جالبترین نکته درباره این مسئله، طرز برخورد اونا بعد از اعتراض ماست که به سرعت اونو تصحیح کردند و نام خلیج عربی رو از داخل نقشه به عنوان یه عبارت معترضه برداشتند. این کارو اونا باعث می شد که این نام جدید الاختراع عربها زنده بمونه که با این حرکت از این کار جلوگیری شد. متن جدید اونا که جلوی خلیج فارس نوشتن خیلی جالبه: «این نام بیش از هر نام دیگری تا به حال رایج بوده است هرچند برخی آن را خلیج عربی می نامند» به هر حال من حرکت وزارت خارجه ایران رو تحسین می کنم که باعث شد این آمریکاییها یه ذره بشینن سر جاشون! این عربها هم فکر نکنن خیلی پشتشون گرمه! راستی بخیه گوشم رو هم کشیدم و بنابراین مجدداً دوگوش شدم! متال مستر

 Thursday, 23 December 2004 (03/10/1383)  [Blog #12]

 (قبل از مطالعه این مطلب باید بگویم که مطلب این هفته کمی حالت شرح حال و خاطره دارد، اگر حوصله خواندن این گونه مطالب را ندارید از این یکی بگذرید!) بازهم پنجشنبه ای رسید و بازهم من بیکار شدم، اما این بیکاری با بقیه تفاوت بسیار دارد، زیرا در این هفته من با یک گوش نمی توانم جایی بروم، در ضمن امتحانات ترم یک هم از شنبه شروع می شود و اضطراب آن باعث می شود که که هیچ تفریحی به انسان حال ندهد! امروز امتحان مبانی رایانه داشتیم و از آنجا که در کشوری خفن همچون ایران نباید هیچ چیزش به آدمیزاد برود لذا کتاب کامپیوتر و امتحانش هم به صورت تمام حفظی است. درس کامپیوتر را در حالتی فرض کنید که از شما بخواهند منابع رایانه کدام است؟ آن هم در صفحات اولیه کتاب که حاکی از پایه ای بودن مطلب است، اما من که از کودکی با کامپیوتر بزرگ شده و آن را به اصطلاح خورده ام (!) تا به حال به چنین مطلبی بر نخورده ام. حال که جواب آن برد اصلی، پردازنده مرکزی و حافظه اصلی است! (به جای RAM, CPU, MotherBoard!) این هفته قرار بود من به مدرسه نروم. در روزهای اول آن چنان به من خوش گذشت که حد و حساب نداشت و تمام تفریحاتی را که می شد با یک گوش انجام داد را گذرانیدم. اما کم کم حوصله ام سر رفت و از طرفی دیگر با توجه به این که این هفته آخرین هفته درسی ترم یک بود، اگر به مدرسه نمی رفتم جزوات درسی ام ناقص می ماند و در موقع امتحان ضایع می شدم و این تضییع خاطر به مراتب از حالم بدتر است! لذا تصمیم گرفتیم هروقت که حال نمودیم بر سر مدرسه منت نهاده، سری به مدرسه بزنیم. در روز اول کلی ما را تحویل گرفتند؛ خصوصاً مدیر مدرسه که کمی خودش را در این اتفاق مقصر می دید، زیرا یک کلاس کوچک در که در آینده قرار است به کلاس بیست نفری پیش دانشگاهی تبدیل شود را به سی نفر انسان گنده داده اند(!) که بین هر ردیف صندلی حدود 10 سانتیمتر فاصله وجود دارد، بنابراین در صورتی که عده از این آقایان گنده بک( چرا اینقدر شما منحرفین؟ منظور از بک که بک انگلیسی نیست! گنده بک مجموعاً یک اصطلاح اصیل فارسی است!!) بله می گفتم: اگر عداه ای از آقایان در این به اصطلاح راهرو تجمع نمایند، این بنده نه چندان حقیر مجبور می شود که از روی میزها به عنوان راهرو استفاده نماید و از آنجا که این راهروها در برخی مواقع به صورت لامبورگینی عمل می کنند، نتیجه این می شود که گذرنده از روی آنها با گوش به کنار پرتاب شود فوقع ما وقع!!! لذا این آقای مدیر که مارا کرده است در این کلاسهای کوچولو و سال اول و دومیهای کوچولو را کرده است در کلاسهای بزرگ، پس از آش و لاش شدن این جانب کمی حس شاگرد دوستی اش گل کرد و به ما اجازه داد که در اتاق گرم و نرم مسوولان آموزش سکنی گزینیم. من هم روزی دو-سه ساعت می رفتم مدرسه و جزوه های بچه ها را می گرفتم و کپی می کردم. پس از مدتی در کلاسهای مهم مانند حسابان هم شرکت کردم. اما خوب هم چنان حس کلاسهای بی خود مثل زبان و تاریخ نبود بنابراین در این ساعات ما در این اتاق حالی می بردیم و دوستان مشاور آموزشی نیز گاهی ما را از الطاف بیکران خود بهره می دادند و چایی یا آب پرتقالی برای ما سرو می کردند!! گذشت و ما هم جا خوش کردیم در این اتاق تا آنجا که آقای مدیر ظاهراً مهمان خاصی داشتند که کمی فضول تشریف داشت، چون قبل از ورود به اتاق کمی با یکدیگر پچ پچ کردن و سپس مدیر محترم به من گفت: «شما اینجا چی کار می کنید؟ وسایلتونو جمع کنید برید توی کتابخونه این کاراتونو انجام بدهید.» من هم که مات و مبهوت در کف تعطیلات رسمی این مدیر نما (!!) قرار گرفتیم و چنان بد به این مدیر بیچاره نگاه کردم که طاقت نیاورد و مسئله را به یکی از مشاوران ارجمند ارجا داده خود به سرعت به سمت مهمان فضول رفت! این حرکت مدیر همانا و من همانا که دیگر محل این مدیر بی ملاحظه نگذاشتم، زیرا وی مرا درحالتی از دفتر بیرون کردن که پانزده دقیقه تا پایان کار مدرسه باقی مانده بود وکتابخانه این واحد آموزشی هم که ظاهراً تنها برای نشان دادن به دیگران ساخته شده چون همیشه تعطیله! این هم از کار ما در این هفته از فردا هم که باید برای امتحانات ترم بخوانیم. شنبه هم (ان شاءالله تعالی!) می روم گوشم را بی بخیه می کنم. فعلاً.... متال مستر یه گوش

 Wednesday, 15 December 2004 (25/09/1383)  [Blog #11]

 متال مستر از آغوش عزرائیل گریخت!!! به گزارش خبرگزاری اسوشیتدپرس این وب نگار جوان پس از اینکه خواست از روی نیمکت خود در مدرسه بر روی نیمکت جلویی بپرد ناگهان صندلی از زیر پای وی به در رفت و وی با لاله گوش به سمت گوشه نیمکت پرتاب شد که طی این حادثه لاله گوش وی به ... عظمی رفت(!) و آسیب جانی به وی وارد نگردید. به گفته شاهدان عینی احتمالاً کار شخص ثالثی (به جز خود نگارنده مطلب و نیمکت!) در کار بوده است که وی را به سمت باقالیها فرستاده است!!! پس از این حادثه متال مستر به سرعت به دفتر پزشکی مدرسه انتقال یافت و پزشک مدرسه به جای اینکه به معاینه گوش له شده وی بپردازد، از وی پرسید: -کسی در این کار دخالت داشت؟ -نه خیر، من خودم از روی میز... -نه راستشو بگو -نه من خودم.... -نه راستشو بگو -نه من... -نه راستشو بگو -نه م... -نه راستشو بگو !!!!!!!! (این عین مکالمه رد و بدل شده بین من و دکتر مدرسه است! ظاهراً آقا علاقه خاصی به کارآگاه شدن داشته اند و احتمالاً به اجبار خانواده به شغل شریف پزشکی پرداخته اند!!!) پس از آن پزشک حاذق به سمت گوش وی شتافته کمی بتادین به آن مالیده و با نهایت درایت نتیجه گیری می کنند که نیاز به بخیه است! به گزاش باشگاه خبر نگاران پیر و پاتال وی به سرعت به دفتر معاونت مدرسه منتقل شد تا سریعاً به منزل پس فرستاده شود. زیرا این مدارس خفن روزگار بچه آش و لاش را اصولاً نمی خواهند!! دفتر دار مدرسه پس از قرائت حکم اجازه ترخیص از قصر (خوانندگان محترم لطفاً اشتباه نکنید! منظور زندان قصر است!!) کمی در دفتر مدرسه قدم زده و سپس به کارهای روزانه خود می پردازد و از آنجا که طرف قزوینی تشریف دارند مجروح بیچاره جرات سخن گفتن به خود نمی دهد! پس از حدود 30 دقیقه وی پس از جمع آوری کلیه جرات موجود در تن به خدمت دفتر دار عرض می کند که گوشش شدیداً دردناک است و تمنا دارد که در کار وی کمی تعجیل گردد. پس از 15 دقیقه معاون مدرسه (معروف به صاحبش!!!) به دفتر وارد شده و از آنجا که مصدوم ارادتی نسبت به وی دارد، ترتیب پیگیری کار گرفته می شود. پس از گرفتن آژانس و همراه کردن یکی از معاونین مدرسه( که در این مکان آموزشی مانند قارچ روزانه فرد جدیدی به عنوان معاون سبز می گردد!) در حالیکه زمان درازی از مصدومیت وی گذشته، او را راهی منزل می کنند. والده مصدوم پس از مشاهده وی از آیفون که باندی به سرش بسته شده در نهایت خونسردی در را باز نموده و وی را تا داخل منزل بدرقه می کنند. لازم به توضیح است که خونسردی ایشان حتی تا زمانی که خبر مرگ فرزندش ار نیز به وی بدهند ادامه خواهد داشت و معمولاً در حادترین شرایط تنها به فهمیدن علت اولیه امر بسنده می نمایند! پس از دقایقی فرد مذکور به بیمارستان آتیه تهران که در حوالی محل سکونت قرار دارد راهی می شود و پس از 2 و نیم ساعت معطلی دکتر مربوطه دست به کار می شوند. پس از مصاحبه با فرد تحت عمل قرار گرفته مشخص می گردد که بی حسی گوش وی به صورت موضعی و در حدی بوده است که وی از درد نمیرد! به طوری که با هر بار که سوزن داخل گوش می رفته یکی و بار دیگر که بیرون می آمده گاز دیگری از دست پرستار بیچاره ای که سر وی را ثابت نگه داشته است می گرفته! این مسئله با بررسی دست پرستار مربوطه کاملاً مستند گردیده است! خود مصدوم اظهار داشته که صدای جرق جرق وارد شدن سوزن به غضروق گوش خود را می شنیده و لذت می برده است! در پایان وی با یک عمل جراحی ساده به علت کنده شدن قسمتی از غضروف گوش و همچنین 11 بخیه ناقابل در بالای لاله گوش راهی منزل می گردد. به گفته همکلاسیهای وی، او قبل از سقوط از بالای میز در حال اجرای نقش یکی از دبیران محبوب خود که از قضا ابتدای اسمش خ است بوده که احتمالاً آه این پیر مرد وی را به این وضع دچار کرده است. البته در پایان کار درد آمپول در ناحیه تحتانی بدن به درد گوش اضافه گردید که صد البته با مشاهده مرخصی استشفایی به مدت یک هفته از مدرسه این درد کاملاً فروکش گردید. با آرزوی سلامتی برای وی، امیدواریم این یک هفته در منزل به وی خوش بگذرد و حالی ببرد!! (این هم یک سبک نوشنته دیگه! تیریپه خبری!) متال مستر