فروردينماه 84

بايد باور داشته باشيد كه بهترين رويدادها زماني رخ مي دهد كه شما انتظارش را نداريد. ( راستش براي خودم كه حقيقتاً همين طور بوده. براي پاره اي اتفاقات خيلي تلاش كردم؛ اما بهشون نرسيدم. در حاليكه بهترين اتفاق زندگي طوري رخ داد اصلاً هنوز هم نمي تونم تصورش رو هم بكنم.)

اگر كسي شما را رنجاند، به ياد آوريد كه هيچ كس لايق اشكهاي شما نيست و اگر باشد، هرگز عملي را انجام نمي دهد كه شما را بگرياند. (قابل توجه بعضيها كه اندر كف برخي ديگر مي روند و دير سالي در كَفَش مي مانند و اشك مي ريزند!!)
تنها در خلوتتان و براي معبودتان اشك بريزيد و در آن هنگام است كه آرامشي زيبا سراسر وجودتان را پر مي كند.
تنها عشق است كه ارزش گريستن را دارد.

ازدواج در زندگی مثل دوئل در بحبوحه جنگ است. (ادموند ابو)

  هنوز محبوبت ترين کارگشا، شوهر پولدار است. ( جويي آدامز)

مواظب باش دل به چه می بندی، چون مطمثناً متعلق به تو خواهد شد. (جيمزبالدوين)

ازداج هميشه مستلزم عميقترين درک هنر رياکاری بين دو انسان است (ويکی بام)

زنها تمايل دارند با مردانی که آنها را فريب داده اند ازواج کنند. اين هم يک نوع انتقام است مثل انتقامهای ديگر (فيليپ دورمی)

پيمان عشق بين کسانی بسته می شود که برای يک ماه عسل حاضرند به يک عمر سرکه محکوم شوند (ليدی بلسينگتن)

فقط به يک طريق می شود با قلب سعادتمند بود و آن نداشتن قلب است (پل بورژه)

 و در آخر:

ازدواج تـفاهـم دو نـفر اسـت بـر گفتن دروغی واحـد !!   (کارن دوبين) 

يک سال گذشت، به تندیِ آه ، به کندیِ غم ، به سرعت عمر و به آهستگی فراق. آن روز شهر بم، ديار فرشتگان، آسمانی بی بال، مهد عاطفه های به جای مانده از تاريخ دور، بام زمين شد تا جهانيان از فراز اين بام پوچی دنيا و زندگی مادی اش را به نظاره بنشينند.

آن روز پروانه رفت تا ما جای خالی عشق را بفهميم؛ شکوفه مرد تا تا ما بهار را به سوگ بنشينيم؛ مردی همسرش را به خاک سپرد تا دل خودش را در زمين بکارد؛ زنی، ديد که شوهرش را بر دوش می برند، مردانه ايستاد تا مردی نميرد.

آن روز چشم دنيا گريست، سنگينی آوار کمرها را شکست، دل روزگار به درد آمد؛ امروز اگرچه داغمان سنگين است و فراق عزيزانمان جانسوز اما.... بم، کوه صبر را قيامی بايد.

بهار را ببين که امسال بی قرارتر از هميشه بر دروازه های سياهپوش شهرمان به انتظار نشسته است تا تو بازهم آن را با دستی از سر مهر در گلدان زندگی بکاری و با اشک ديده آبياريش کنی، تا سبزتر از سبز، به سبزی ياد آنهايي که رفته اند بر تارک زمانه جوانه زند.

تا ابد پاس می داريمش، پاس؛
ياد بم سبز؛
روح عزيزان رفته اش شاد؛
دل صابران مانده اش گرم.